nog een laatste keer
Hier ben ik dan….nog een laatste keer. Mijn ervaringen in Honduras zitten er bijna op. Als eerste reactie zou ik schrijven “Het is mooi geweest”. Maar dat woord “mooi” drukt toch niet helemaal uit wat ik exact bedoel. Het was moeilijk maar heel interessant, warm en soms te droog, uitdagend en soms slapeloos, verbazend en ietsje gevaarlijk, een blijven zoeken en een soms vinden, een vragen stellende en af en toe antwoord krijgende, een blijvend intigrerende, bonerige, bananerige en luide ervaring met veel, heel veel zetmeel en maïz. Bewondering voor de natuur en de rijkdommen, spijt voor de armoede en het gevaar. Met nieuwe vrienden en een bevestiging van de waarden waarmee ik door het leven wil gaan. Ik had het lang niet gedacht maar ja…ik zal hier wel degelijk een beetje van mijn hart achterlaten. De stad, het land, de mensen met hun soms vreemde gewoontes zijn op mij gegroeid. (Zeg je dat zo?) Dus ja, het was een ervaring! En ik ben er dankbaar voor!
Un abrazo grande,
Nog even Sarita, bijna weer Sara
nog 1 maand
Hallo iedereen,
Hier ben ik nog eens met enkele woordjes…
Eerst en vooral wil ik graag nog eens zeggen hoe MOOI Honduras is. Ik heb het geluk gehad om al veel te mogen reizen…naar grotere en kleinere dorpjes. Je ziet de armoede ja…dat is iets dat je niet kan wegdenken. Maar toch, Honduras is mooi! Wat een prachtige natuur! Er zijn hier niet zoveel goede wegen en dat betekent dat je veel voorbij dezelfde plaatsen komt maar neen, ik kan niet zeggen dat ik het landschap daardoor saai begin te vinden.
Zoals ik al schreef is er naast die mooie natuur natuurlijk ook de harde realiteit van Honduras. De armoede, het gevaar,… Ik ga het niet herhalen, mijn trouwe bloglezers hebben al een beetje een beeld gekregen. Wat ik wel kan zeggen is dat deze manier van leven me blijft aangrijpen. De armoede zien, het gevaar voelen. Het constant allert zijn op straat, het wantrouwen, het zijn dingen die ik niet snel zal kunnen uitschakelen in Belgie. Deze vorm van zelfbescherming is tot elke vezel doorgedrongen. Ook als ik in Honduras naar veiligere plekjes ga en Tegucigalpa achter mij laat, ben ik een waakzame hond. Vreemd wel, hoe dat groeit…
En dan de armoede die ik in mijn persoonlijk leven niet voel maar die me wel aangrijpt bij mijn compañeros(as). Onbeschrijflijk! Vorige week tijdens een workshop sprak ik met een koppel deelnemers. Samen hadden ze al 14 kinderen, 5 zijn er gestorven uit pure armoede. Nu, tijdens de workshop hadden ze opnieuw een babytje bij van 2 maanden. Hij werd te vroeg geboren door een agressieve aanval van een dronken familielid op de buik van de moeder. Ajaj… Bij de evaluatie van de workshop komt de vrouw stilletjes aan mij vragen of ik hen kan helpen want zij en haar man kunnen lezen noch schrijven. En dan denk ik weer aan mijn mama die altijd zegt: “je kan niet kiezen waar je wiegje staat”. Verdorie, wat kan het leven toch oneerlijk zijn. Wat zal die kleine spruit van twee maanden later op zijn weg door het leven tegen komen? Laten we eerst hopen dat hij het overleeft! Wij in Belgie mogen echt niet klagen, echt niet klagen! Ik vraag me soms af hoe deze mensen het hier doen…leven met zo weinig geld. Of moet ik zeggen…hoe de kleine boeren en boerinnen dat doen… Want vergis jullie niet, Honduras is niet pure armoede. In Tegucigalpa zie je naast de kadukelige (is dat een echt nederlands woord ?;-) taxi´s ook veel grote mooie auto´s rijden. Je ziet mooiere huizen en vreselijke villa´s…. vreselijk want buiten Hollywood wijzen ze hier op de grote onrechtvaardigheid binnen 1 land.
Ajaj, soms weet ik het allemaal niet meer zo goed? Hoe kunnen we de arme mensen hier helpen? Of wat kunnen en moeten ze zelf doen para…. Om het in hun woorden te zeggen: seguir adelante (vooruit te geraken). Er is nog ZOVEEL werk. Natuurlijk niet alleen op gebied van gender maar op alle gebieden. Gewoon voort doen denk ik dan… er blijven in geloven en er blijven voor strijden. En dat is ook wat mijn collega`s bij CNTC doen. Soms worden ze bedreigd, opgesloten in de gevangenis maar ze blijven er voor gaan, ze blijven stijden voor rechtvaardigheid en daar bewonder ik hen enorm voor! Ook al zijn velen van hen echte macho´s en zien ze soms niet welke bijdragen hun vrouwen leveren. Stap voor stap zeker ?!
Geduld en optimismo, twee mooie en noodzakelijke eigenschappen…
Ik wil graag ook nog iets schrijven over de workshop van vorig weekend. Samen met mijn collega Isabel gaf ik een workshop over gender aan 15 boeren en 15 boerinnen. De mensen die me goed kennen weten dat ik dan op en top Sara ben. Ik voel dat dat het werk is waar ik mijn hart kan in verliezen en verlies. Praten over gender en sekse, macht, zelfwaarde, aids en seksualiteit, de taakverdeling in huis. Allemaal heel interessant. Ik wil jullie graag even het resultaat vermelden van onze oefening over de taakverdelingen in huis. Zelf, heb ik nog niet bij de boeren en boerinnen kunnen overnachten… Een kijkje in hun dagelijkse realiteit vond ik daardoor heel waardevol. De vrouwen staan op tussen 4 en 5u `s morgens om koffie te maken en het eten voor te bereiden. Hoe kan het ook anders: bonen, tortilla´s, kaas en eitjes? De mannen kunnen wat langer slapen en drinken hun koffie om 5.30u, daarna gaan ze tot 15u werken op het land. Als ik alle taken van de vrouw moet opschrijven dan zijn we heel lang bezig… Het komt erop neer dat de man om 15u thuis is en stopt met werken en dat de vrouw tem 20u-21u werkt met 1 uurtje pauze voor het kijken naar de telenovela. Gemiddeld werkt een boerin dus 16u op een dag, de man 9u30min. Jaja, daar waren de mannen (gelukkig) toch wel wat van onder de indruk. Enkele mannen zouden trachten hun vrouw meer te helpen. Een andere boer zei dat hij toch zo tevreden was met zijn vrouw, zijn tweede moeder die hij enorm respecteerde. Hmm, dan heb ik toch nog even het concept van een koppel met gelijkheid aan kansen en rechten herhaald. ;-)
En dan het feit dat God AIDS kan genezen of dat een enorm actieve prostituee met AIDS gezonder kan worden. Wat kunnen we daar op zeggen? Dat ik fier ben op die oude meneer die als enige wou toegeven dat hij wist hoe je een condoom moet gebruiken. Niet evident hier…praten over seksualiteit, mannen en vrouwen… Het blijft een leuke en interesante uitdaging. Dat deze mensen enkele dingen die voor ons zo evident zijn niet weten. Maar dat ze je wel kunnen uitleggen wanneer wat en hoe te planten en welke plant of kruid je kwaaltjes doen verdwijnen. We moeten het gewoon internationaal doen denk ik dan…want we kunnen zoveel van elkaar leren.
Zo dat was het dan weer… nog enkele woordjes voor mijn laatste maand in Honduras ingaat… de tijd vliegt…
Vele groetjes van Sara
Ps: Wel grappig zo die engelse kerstliedjes over de ´snow´terwijl jij loopt te zweten in je T-shirtje zonder mouwen….
olalaa deel 2
Hallo iedereen,
Bij deze wil ik graag enkele aanvullingen maken bij mijn vorig berichtje der olalaa.
Ik schreef dat ik veronderstelde dat er geen internationale hulp kwam naar Honduras nu, na de overstromingen. Gelukkig had ik het verkeerd en hoorde ik dit weekend op het nieuws dat er wel landen zijn die broederlijk en zusterlijk willen delen. Ik moet zeggen dat dat nieuws een opluchting voor me was. Ik weet dat er veel onrecht en machtsmisbruik is tussen machtige en minder machtige landen maar het goede, die internationale hulp, mag ook gezien worden.
olalaa
Hallo iedereen,
Ik dacht dat het nog eens tijd werd dat ik jullie schreef. Ik denk veel aan jullie en mijn blogverhaaltjes maar tussen mijn gedachten en daden kruipt soms wat tijd. Zou ik de hondurese levensstijl wat aan het overnemen zijn?
Misschien lijkt de titel van mijn verslag ´olalaa´ jullie wat vreemd in de oren ? Deze titel beschrijft echter heel goed hoe ik me de laatste tijd hier dikwijls heb gevoeld: verbazing, verwondering, genot en pijn. Honduras heeft nog steeds een overweldigend gevoel op mij. Ik voel, denk en zie hier zoveel dat ik dikwijls het gevoel heb dat ik in een wervelwind sta…. gelukkig staan en niet vliegen ;-)
kleinere dorpjes
Hola,
Ik dacht dat het tijd werd om nog eens iets te laten lezen vanuit Honduras. Het zijn drukkere tijden en daardoor verlies ik mijn blog soms een beetje uit het oog.
Het werk wordt steeds intensiever maar dus ook interessanter. Deze maand ben ik al elke week op bezoek geweest bij een andere boerengroep van CNTC. We reizen naar verschillende dorpen op het platteland om daar workshops over gender (en gerelateerde onderwerpen) te geven. Zo kunnen jullie op een van de foto´s het dorpje Jocón bewonderen. Een heel mooi en rustig dorpje…zalig om er even te ontsnappen aan de drukte van Tegus.
mooie landen en mannen met borden
Hallo iedereen,
Het is alweer een tijdje geleden dat ik schreef, hoog tijd dus voor een update. De tijd vliegt en tot mijn verbazing ben ik al drie maanden in Honduras. Mijn toeristenvisum zou vervallen en ik moest de unie van Honduras/Guatemala/Nicaragua/El Salvador verlaten. Deze landen hebben een overeenkomst type Europese Unie. Mijn reisopties: Costa Rica, México of Belize. Als vrijwilligster kies je natuurlijk voor het goedkoopste, in mijn geval Costa Rica.
boerin met genezende handen
Hallo iedereen,
Hier even een mailtje om te zeggen hoe het met mij gaat….
Dat bordje Honduras speelt me nog steeds wat parten. Blijkbaar heeft mijn lichaam het toch wat moeilijk in de jungle der keuken van Honduras.
Omdat ik ook wel geloof in alternatieve geneeskunde, ben ik ook op bezoek geweest bij een oude dame. De mensen van het platteland (en dus ook enkele van mijn collega`s) geloven dat de pijn in mijn maag te maken heeft met negatieve energie en eten. Zij namen me mee naar een klein dorpje en daar nam een eenvoudige boerin me dus onder handen.
een bordje Honduras
Bordje Honduras… Wat kan ik daar zoal over zeggen…?
De strijd is gestreden…mijn maag heeft het opgegeven….
Zoals ik eerder schreef kan je de armoede van de meeste hondurezen ook weerspiegeld zien in hun borden. Logisch… Als je honger hebt dan ben je niet kieskeurig in je maaltijd. Je bent gewoon blij dat je kan eten.
omdat ook mannen soms graag op de foto staan: Antonito van CNTC
bananos of zijn het platanos