De dagen glijden voorbij als zand door mijn vingers… Ik ben telkens verrast als ik merk dat het ‘al’ de 13de, de 17de of de 19de juli is. Maar dat is natuurlijk niet zo vreemd. Sinds de gewenningsperiode nu al een tijdje definitief achter de rug is, valt er plots nog zoveel te beleven en te doen. Het was ook een bewogen week!

Pagina's: 1 2 3

Een andere cultuur heeft zo zijn eigenheden – en het is bijzonder fijn om die stukje bij beetje te leren kennen. Hier volgen een paar indrukken en andere weetjes…

Kameroenezen zijn getrainde insectenmeppers! – telkens we ‘op tournee’ zijn, zijn er wel een paar strohalmen bezems die worden gebruikt om de insecten dood te meppen. En er is hier wel wat ‘biting danger out there!’. Je bewijst iemand dus een dienst als je een insect op diens lichaam kan doodslaan en dat is best grappig. Zelfs wanneer je aan het woord bent wordt er plots door diegene die naast je zit eens goed op je rug of je benen gemept, met of zonder bezem. Maar ze slaan bijna altijd raak, dat wel!

Pagina's: 1 2

Deze week hebben we de laatste dorpen aangedaan voor de enquête. We zijn daar een pintje gaan op drinken natuurlijk (eindelijk heb ik de bars in Ngoumou eens kunnen verkennen). Verder hebben mijn collega’s – Messi, Sebastien, Sylvestre me ‘als afsluiter’ meegenomen naar een toeristische site, de grotten van Akok Bekoe. Die grotten zijn immense stenen die als een skate platform in de lucht zweven en zo koele donkere holten vormen. Maar vooral de gele mamba die op 1.5 meter van ons uit het groen verscheen, hangend boven onze hoofden, was spectaculair! Ik had echt shrik!

Ik weet niet of de beet dodelijk is, maar het is allezins een giftig exemplaar. Mijn ‘stoere’ mannelijke collega’s hebben ze nadien gedood, dat was al even spectaculair en niet om indruk op me te maken, maar omwille van het gevaar.
Huiswaarts kerend ben ik 3 keer op het nippertje ontsnapt aan een modderbad (moto, zware regen en aardewegen zijn een helse combinatie)… Gelukkig is het het korte droge seizoen en valt de regen maar zelden meer. het is ongelooflijk dat ik op al die keren nog niet in de modder ben beland. Maar ik krijg dan ook ‘un héro sur la moto’ toebedeeld, zoals ik Messi heb genoemd na die helse tocht. Hij moest er hard om lachen.

Fase 1 nu achter de rug – bedoeling van fase 2 is met groepjes jongeren en vrouwen concreter te gaan werken rond 1 teelt. Hoop dat ik de kans nog kan benutten nauwer met jongeren samen te werken. Ook in Yaoundé heb ik per toeval een opendeur van een jongerenproject (Casip) bezocht. Jongeren hebben vaak noch de kans noch de middelen om te studeren; bij Casip konden ze al doende een beroep aanleren. Ook bij Socamak zou het mooi zijn als we de jongeren kunnen begeleiden hun eigen landbouw projectje uit te bouwen.

Tot meer nieuws, veel liefs!
Els

Intussen ben ik volop aan het werk! Elke week bezoeken we een aantal naburige dorpen waar cacaotelers zich reeds bij de coöperatieve hebben aangesloten. Ons ‘team’ bestaat uit de productieverantwoordelijke, een vormingswerker, ikzelf en liefst een motorrijder met veel ervaring! Tijdens onze ‘tournée de sensibilisation’ is mijn taak de activiteiten en noden van de meest gemarginaliseerde groepen, vrouwen en jongeren, in kaart te brengen.

Pagina's: 1 2

Het is intussen al een stukje ‘geschiedenis’, maar hier mijn eerste avonturen in Kameroen

Vol ongeduld wachtte ik mijn bagage af aan de transportband van de luchthaven om daarna de publieke ruimte te betreden… Ik werd er opgewacht door François Mbarga (voorzitter Socamak) en zijn vrouw. Een hartverwarmend onthaal! Op weg naar Ngoumou verraste de weidsheid en groenheid van Kameroen me na iedere bocht, terwijl de ‘rencontres’ van jongeren langs de weg de echte couleur locale aan de stad gaven.

Pagina's: 1 2