Hi!

De laatste week van de stage gaat weldra beginnen. Deze week staat veel op het programma. Vooral het eindwerk is daar deel van. Graag had ik ook enkele mensen en de studenten uitgenodigd op het project om hen iets kleins te drinken aan te bieden, om hen te bedanken.
Morgen komen de studenten terug van vakantie, wat zoveel wil zeggen als terug om 7u gewekt te worden waardoor ik extra kan genieten van het koele ochtendgloren.

Na een weekendje Fort Portal waar ik afscheid nam van enkele vrienden, en een dagje Kasese ga ik terug de stilte van het project opzoeken op de boerenbuiten.

Al enkele maanden leefde ik mee met het plezier en de kwaaltjes van de zwangerschap van Loise. Dit is de vrouw van John waarmee ik samenwerk op het project. De laatste maanden was de zwangerschap eentje van veel slapen, puffen en blazen. En vorige zondag was het dan zover, een dochtertje kwam ter wereld via keizersnede. Een naam is er nog niet. Waar nieuwe ouders in België maandenlang ijverig opzoek gaan naar een naam, zo start het zoeken van een naam hier pas bij de geboorte ervan. De kinderen krijgen twee voornamen en de familienaam van de papa. De eerste voornaam duidt op de plaats in het gezin. Zo is de eerst geboren zoon, “Mbere” en de eerst geboren dochter “Maska” waarna de echte naam volgt.
Donderdag bezocht ik de herstellende Loise en de trotse papa in het ziekenhuis van Kagando. Het is toch wel efkes aanpassen aan de omgeving. Treurende vrouwen lagen buiten in het gras, gelukkig kwam ik de afdeling waar nieuw leven de wereld komt begroeten. Dit ziekenhuis is gekend in gans het district. Het is deel van een Oegandese organisatie die veel van z’n fondsen via de Engelse Kerk weet te halen waardoor er vele Britten aanwezig zijn in het ziekenhuis. Zo waren er ook enkele Belgische studenten die er hun laatste dagen stage liepen. Ik kreeg van hen een korte rondleiding. De meeste slaapzalen lagen vol, ook de vloer werd gebruikt om mensen te rusten te leggen. Uiteindelijk kwam ik bij het operatiekwartier waar een hoogzwangere vrouw wachtte op de verpleegkundige die haar zou verdoven voor een keizersnede. Ik kon gerust de “operatie” meemaken als ik wou, zo gezegd, zo gedaan. Maar de operatie was nog niet echt begonnen of ik moest me al buiten zetten om frisse lucht. Ik kon nog een glimp opvangen van het kindje dat uit de buik gehaald werd, gevolgd door het wenen. Het is vreemd om pasgeboren kindjes te zien met een blanke huid, pas na enkele maanden komt de zwarte huidskleur.

Zo stillekes aan begin ik een ‘balans’ op te maken van de stage. Met gemengde gevoelens vertrek ik naar België. Enerzijds kijk ik uit om vrienden terug te zien en hen veel van de ‘wilde’ verhalen te vertellen maar anderzijds is de stage zo snel voorbij dat ik maar weinig concreets heb kunnen realiseren. Ik zette een experiment op maar zal de oogst jammerlijk niet meemaken. Voor ik vertrok wist ik dat drie maanden bitter weinig was en ik zie deze stage dan ook als een ervaring, zowel op persoonlijk vlak als in m’n studies, in de ontwikkelingssamenwerking. Ik hoop m’n denken te hebben verruimd en toch al iets meer gezien te hebben van de wereld dan wat ik te zien/ horen krijg via de verschillende media. Ik hoop ook dat ik mensen kan overtuigen in hun geloof en steun in de ontwikkelingssamenwerking en diegene met een discriminerende, enge visie toch een beetje meer een genuanceerd beeld te geven door wat ik gezien en gehoord heb.
Het hongergevoel naar andere culturen, mensen, ervaringen neemt alsmaar toe. Met deze korte fantastische ervaring hoop ik alvast dat gevoel wat te temperen.

Gegroet,

Stijn

Wabukire (goeiemorgen in Lhukonzo),

Na een kort intermezzo in Kenia samen met een Duitse vrijwilliger, ben ik terug op het project in Myrikumi, Kasese. De witte stranden, het warme water van de oceaan gaven me het gevoel een van de vele toeristen te zijn. Gelukkig kwam ik via Timo in contact met de plaatselijke vissers met wie we ’s avonds een lekkere maaltijd deelden van vers gevangen vis met frietjes. Die paar dagen in Kenia deden me ferm deugd. Nieuwe energie om er opnieuw tegenaan te gaan in het project en vooral het eindwerk. Vanaf nu wordt het elke dag druk werken hieraan aangezien de stageperiode ongelooflijk snel z’n einde nadert. Nog enkele weken en dan ben ik terug in België. Het zal wennen worden!
Ondertussen zijn John en ik op het project begonnen met het behandelen van de tomaten met de verschillende producten. Het blijft telkens bang afwachten naar de schade die de verschillende ziekten en plagen aan de tomaten aanrichten. Reden te meer om het experiment zo goed mogelijk uit te voeren met de beperkte middelen die er zijn en zo goeie informatie geven aan de landbouwers.

Na een week van vele uren achter m’n laptop te zitten om het eindwerk tot een goed einde te brengen, ben ik nu in Kasese (zo’n 40 km van het project) waar ik alle communicatie op peil probeer te houden… Het is altijd leuk te komen naar hier in de overvolle auto’s (vandaag met 8 mensen in een kleine auto). Volledig op elkaar zittend starten de gesprekken met de mensen in de auto. De ene werkt als ambtenaar, de andere voor een NGO, nog een ander verkoopt de geoogste groenten op de markt… Mensen zijn hier heel vriendelijk, agressie tegenover mij heb ik nog niet gezien. Ze vertellen maar al te graag waar ze werken en proberen me via een omweg duidelijk te maken of ik hen niet in contact kan brengen met mensen die hen kunnen helpen. Heel diplomatisch probeer ik hen te zeggen dat mensen in België niet altijd geloven in ontwikkelingssamenwerking. De verbazing valt op hun gezichten te lezen. Velen onder hen zien in Europa een manier om uit hun situatie te komen maar ik zeg hen altijd dat Europa ook veel uitdagingen heeft. Het zou zo interessant zijn voor al deze mensen om een tijdje in België/Europa te leven en te werken en dan terug naar hier te komen met de ervaringen, al is het maar om hun beeld van Europa wat te verduidelijken.

De studenten genieten nu van een drie weken durend verlof. Het is dus wel heel stillekes op het project waardoor ik met plezier een dagje per week naar Kasese kom. Al is het maar om er te onderhandelen over de prijs van de paprika’s en wortelen die ik koop op de markt. Een blanke heeft veel bekijks, ik probeer me zo normaal mogelijk voor te doen maar aangezien ik me meestal tussen de mensen begeef in korte broek, sandalen en t-shirt voel ik me toch wel bekeken (hoe kan het anders &#61514.

Zo, ik plaats deze info op de blog en probeer voor het donker wordt terug op het project aan te komen. Terug genieten van de stilte en de rust.

Tot de volgende,

Stijn

Hello,

Na een heerlijke, zelfgekookte, pastamaaltijd typ ik snel nog wat over het reilen en zeilen hier op het project. Ik probeer elke week minstens 1 maal te koken, een kwestie van een beetje variatie in de maaltijden te steken. En de mensen die ¡¦s avonds mee eten met me, vinden de pasta nog altijd lekker, geen vuiltje aan de lucht.

De tomaten zijn verplant, we verzorgen ze goed door elke ochtend en avond water te geven maar dan zijn er nog de krekels¡K Daar had ik niet op gerekend, als ik nu zo ga kijken hoeveel tomatenplantjes nog overschieten dan is het wel teleurstellend om te zien hoe de krekels een lekker slaatje gemaakt hebben van onze plantjes. Goed, niet getreurd, we redden wat er te redden valt en proberen aan de hand van enkele plantenextracten deze krekels op afstand te houden. Het is soms wel frustrerend om te zien hoe weinig middelen er voor handen zijn om er op een biologische manier iets aan te doen. Mensen proberen op een manier die zo weinig mogelijk geld vraagt, een zo goed mogelijk gewas te telen. Ik denk dat ze niet meer kunnen doen en bewonder hen hoe vindingrijk ze soms wel zijn. Maar ik ben nog niet overtuigd van hun geloof in organische landbouw. Er is nog veel werk aan de winkel, een uitdagingƒº! Maar onlangs werd hier een workshop gegeven aan enkele mensen van Kiima Foods die de verschillende boeren gaan controleren of ze voldoen aan de biologische normen voor het exporteren van koffie. Er is dus zeker beterschap, stapje per stapje zien mensen wel in dat organische landbouw hier een meerwaarde kan leveren. De mensen van Broederlijk Delen hebben hier al veel werk geleverd. Dat maakt het interessant om eens de verschillende projecten te bezoeken.

Ik kan alleen maar hopen dat de komende weken de tomaten het volhouden en we hen voldoende kunnen beschermen. Ondertussen maak een klein reisje in de streek zodat ik volledig opnieuw opgeladen kan verder werken aan m¡¦n eindwerk en de proef.

Zondag is het Pasen en dat wordt hier goed gevierd aangezien de meeste mensen sterk gelovig zijn, gaat iedereen hier ook elke week naar de mis. Zo heb ik m¡¦n christelijk zieltje terug bovengehaald en afgestoft en ben ik vorige zondag samen met de studenten naar de mis geweest. En hier zou je gewoon komen naar de mis om die sfeer op te snuiven. Ik verstond er niks van want de mis was in het Lukhonzo maar toch ging de twee uur durende mis snel voorbij. Deze zondag ga ik naar Bwera om er samen met een student naar de paasviering te gaan en een bezoekje te brengen aan z¡¦n ouders. Ik kijk ernaar uit!

Zo, het korte nieuws van hier,

Tot de volgende,

Stijn

de veldjes die studenten gebruiken

studenten vertrekken huiswaarts om Pasen te vieren

de volle maan

het aangeplante proefveld

lessenrooster voor studenten business

veld met ananas

een van de afgewerkte waterreservoirs met de trotse eigenares

de we nr Bwera (Congo)

het project met de bergen op de achtergrond

huisje waar ik verblijf

Hallo,

Nog snel m’n adres op de blog plaatsen voor wie me iets wil toesturen (hinthint ). Het duurt 10 dagen eer de post hier arriveert.

Grtzz

Stijn Pauwelyn
Kimma Foods
P.O BOX 263.
Kasese, Uganda, Africa

Hoi,

Het regenseizoen is dinsdag begonnen denk ik. Maandagavond kwamen de eerste donderwolken opdagen en de regen viel met bakken uit de lucht. Deze ochtend dacht ik mijn was te kunnen doen maar nog geen uur nadat ik alles buiten aan de wasdraad had gehangen, was het terug zo ver. Er zullen alvast geen resten van onopgeloste waspoeder te vinden zijn… Maar het werd eens tijd dat de regen kwam, vele boeren klagen (hier kunnen de boeren dat ook ) omdat vele akkers al beplant zijn en de planten dringend water nodig hebben.

Op het project zijn verschillende studenten aanwezig. Ze volgen er ofwel de opleiding ‘agriculture’ of ‘business’. ’s Morgens worden ze al vroeg gewekt, als ik mij het getokkel van de bel herinner is dit rond 6u30. Na een ontbijt van porridge, dat is het vocht dat overblijft na het maken van pocho (gekookt maïsmeel), wordt water gegeven aan de koolplantjes, wandelpaden worden onderhouden. Om 8u30 beginnen de lessen. Maar niet altijd komen de leerkrachten opdagen. Voor sommigen is lesgeven aan deze studenten een tweede job waardoor ze soms te weinig tijd hebben.
Ik zette vorige week samen met enkele studenten het volleybalnet op. Ik zou graag wat meer aan sport doen en de studenten zijn ook wel enthousiast maar ze moeten toch altijd wel beetje aangemoedigd worden. Wegens de vele taken voor en na de lessen is er dikwijls weinig animo om nog iets te doen, wat ik ook volledig versta.

Deze week zal de proef opgezet worden. Het veldje is al bewerkt en de mulch (soort riet dat tomatenplantjes tegen onkruid moet beschermen) ligt op de bodem. Sedert vorige week is er geen water meer te vinden in de irrigatiekanaaltjes die het water aftappen van een rivier een eind verder. Naar het schijnt is het de bedoeling om deze kanaaltjes te reinigen maar een slechter tijdstip konden ze niet kiezen, de boeren en wij op het project hebben het water nodig om de planten voldoende water te geven. We probeerden het hoofd van de lokale gemeenschap te contacteren en hij wist ons te vertellen dat er een vergadering volgt… We wachten alvast niet om de tomatenplanten over te planten want ik vrees dat met dit vochtige weer de schimmels hun werk doen.

Woensdagmorgen reden John en ik naar z’n huis in de bergen. Een buur van hem heeft een installatie om olie uit citroengras te destilleren. Het is een kleinschalige installatie maar het verwonderde me dat deze zo afgelegen gelegen lag. Er was 180 kg citroengras nodig om 1 liter van de olie te krijgen. Met deze olie willen we kijken naar de werking ervan tegen ziekten en plagen, dit op een organische manier.

Ik heb ondertussen enkele plannen om een reisje te maken in de streek samen met een Duitse jongen maar heel concreet is het nog niet. We zien wel, eerst alles regelen voor de proef en m’n eindwerk.

Groetjes,

Stijn

Enkele studenten maken veld klaar om te planten

Mulch op de grond leggen

Proefveld met mulch

Een zalig ochtend

De destilleerinstallatie voor de olie

Het verzamelde citroengras

Nieuwsgierige toeschouwster

In volle werking

Hello,

Ik zit bijna vier weken op het project. De dagen vliegen voorbij, vooral met deze zomerse temperaturen. Gelukkig valt er nu en dan een regenbui, maar dan geen zoals wij die in België kennen. Hier kunnen ze spreken van een regenbuien man! Geen nood, na enkele uren van deze koelte te kunnen genieten, komt de zon al piepen en doet ze de wolken uiteen drijven door haar warme zonnestralen. Laatst was er een kleine aardbeving. Sjiek om zeggen allemaal, want dat lijkt zo spectaculair. Het is hier de normaalste zaak aangezien hier verschillende aardplaten samenkomen. Na enkele minuten van kleine zinderingen stopt het meestal.

Vandaag vertrok Astrid richting België. De enkele weken dat ik hier was met haar, heb ik veel van haar geleerd. Nu proberen John en ik de proef verder in goede banen te leiden. Het komt er vooral op neer de tomaten en kolen op het juiste tijdstip te oogsten en te wegen. De verwerking van deze resultaten gebeurt later. Maandag zouden we aan een nieuwe proef beginnen maar de tomatenplantjes waren zodanig aangetast dat we besloten opnieuw te beginnen. Binnen 25 dagen planten we deze, hopelijk gezonde, tomaten in de volle grond. Doordat alles nu wat opgeschoven is, zal ik de oogst van deze proef niet meer meemaken maar gelukkig help ik wel de proef opzetten. Zo heb ik wat meer tijd om alle gegevens te verwerken en ondertussen m’n stageverslag en eindwerk in goede banen te leiden.

Vandaag en morgen worden de tomaten en kolen bespoten met plantenextracten van respectievelijk citroengras op donderdag en endod op vrijdag. We wegen dan zeep en lossen deze met de hand op in een bepaalde hoeveelheid water. We voegen daarna de oplossing van citroengras/endod erbij en spuiten deze over de planten. Deze producten kunnen gebruikt worden in de organische landbouw want het is onze bedoeling om via enkele proeven aan te tonen of deze plantextracten effectief helpen. Met deze info kunnen de landbouwers dan beslissen waarmee ze hun gewassen toch kunnen beschermen tegen ziekten op een organische manier.

Vele landbouwers gebruiken hier in de streek van Kasese geen pesticiden of kunstmest, ze hebben er gewoon de middelen niet voor. Door op een organische manier aan landbouw te doen probeert het project van Kiima Foods deze landbouwers hun opbrengsten te verhogen en dus ook hun inkomsten. Maar niet iedereen is hier natuurlijk van overtuigd! Gelukkig wordt er stap per stap vooruitgang gemaakt. De meeste landbouwers hebben hier een en daar een klein stukje grond van ongeveer 0,5 ha groot. Ze bewerken alles met de hand. Het veld wordt eerste bewerkt met de hak en daarna wordt het veld gereinigd en genivelleerd. Hier zie je veel intercropping, wat erop neer komt dat verschillende gewassen door elkaar worden geteeld. Niet vergelijkbaar met zoals we het kennen in België. Het is allemaal zeer interessant.

Ik verneem dat het weer in België eindelijk wat beter wordt. Hier heb ik in elk geval geen last ervan. Voor mij zal de zomer enkele maanden langer duren…ik wil jullie
niet jaloers maken… ☺

Veel groetjes vanuit Oeganda, Stijn

Hallo,
Terug een tijdje geleden dat ik nog iets liet weten.
Vandaag wakker geworden door de regendruppels die kletterden op het metalen dak van ons huisje op het project van Kiima Foods. Dit project is op een 30-tal km van Kasese gelegen. Na een weekend de streek verkennen is het nu tijd om er echt aan te beginnen. Astrid haar proef met tomaten en kolen lijkt goed te lukken en binnenkort wordt er geoogst. Dan zal blijken of de producten Lemongrass en endod werken tegen enkele ziekten en plagen. Ik probeer haar hierbij te helpen in de mate van het mogelijke.
Binnenkort vertrekt Astrid terug naar België maar ondertussen probeer ik zoveel mogelijk bij te leren van haar. Ze zit haar bijna zes maand en heeft haar weg hier goed gevonden. John is een Oegandees en helpt haar bij het uitwerken van de proef.

Op het project wordt ook lesgegeven in agriculture en business. Het is tof om nu en dan eens een babbeltje te slaan met hen.

Laat gerust iets weten van jullie, ik hoor alle nieuwtjes graag en probeer te antwoorden.

Cheers,

Stijn

Hello,

Astrid en ik namen vndg de bus nr fort portal. ondertussen stopt de bus vr een bende olifanten die juist de weg overgestoken had. we hebben hier een goed internetcafe gevondenm het is ook zondag dus alles is wat sneller. We gaan hebben nu afgesproken met lore, studente soc-cultureelwerk. we eten dan iets en morn spreken we af met enkele andere belgische studenten om te gaan wandelen in de ruwenzori en in geueen national parc. et wordt wel een beleving man. we blijven slapen in de bergen denk ik…

M`n tijd loop. ik probeer volgende wk een lange mail te sturen.

grtzz

Beste bloggers,

Na het afscheid in Zaventem en een vlucht van 7u30 kwam ik aan in het donkere Entebbe om 20u30, de nationale luchthaven van Oeganda. Een warme (20° C) luchtstroom werd in m’n gezicht geblazen en ik nam een speciale geur waar, ik glimlachte.

Pagina's: 1 2