7 in 1994 en haarfijne scheurtjes
7 april 2011. Het is stil in Butare. Het is geen gewone stilte zoals je die kan vinden in een groot bos, in een lege vlakte of in het midden van een oceaan. Het is een stilte die enigszins beangstigend werkt, een geladen stilte waarin het moeilijk is om in te ontspannen.
Waar anders bussen en ‘moto taxi’s’ op hun klanten wachten gaapt een leegte welke wordt opgevuld door gevels wiens bestaan ik me amper kan voorstellen. Winkels, restaurants en cafés zijn dicht, straten zijn verlaten.
waarvan velen dachten dat het een veilige haven was
Tot mijn eigen verbazing stel ik vast dat het van september geleden is dat ik nog een bericht op mijn blog heb achtergelaten. Een korte reflectie over dit feit leert me dat dit allicht te wijten is aan een writer’s block. Doch niets is zeker in deze wereld.
Over dingen en mensen.
Het is ondertussen net iets meer dan 1 jaar geleden dat ik mijn intrek heb genomen in een huis langs Rue Buye te Huye. Sindsdien zijn er dingen veranderd.
Terug naar Kibeho.
Van 9 tot en met 29 mei was ik met vakantie in België. Het was heel fijn om familie en vrienden terug te zien, om op plaatsen te komen waarmee ik een speciale band heb. Nu ben ik terug in Kibeho.
Lava
Congo staat sinds lange tijd met stip aangeduid op mijn lijst van ‘te bezoeken landen’. Nu ik ruim 8 maanden dit immense land als buurland heb, kon ik niet langer aan de lokroep weerstaan.
Vanuit Butare heb je de keuze tussen Bukavu en Goma om Congo binnen te stappen. Ik heb voor Goma gekozen omdat ik er kan logeren bij kennissen en omdat de immigratieperikelen er een stuk eenvoudiger zijn dan aan de grensovergang in Bukavu.
Wat ik tijdens het fietsen ontdekte.
Mijn liefde voor de fiets is nog steeds groot. Daarom heb ik mijn eerste fietstocht in Rwanda nog eens overgedaan. Vooraleer ik me op weg begeef pomp ik mijn banden vol met verse lucht en mijn hoofd met verse moed.
De eerste kilometer gaat vlot, vooral omdat het steil bergaf gaat en in mindere mate omdat men me al van de eerste meters ‘courage’ toeroept. Ik weet waarom. Op de tweede helling van de dag “los ik een eerste bommetje”. En ik vind dat het goed gaat.
Een bericht over mezelf.
Omdat ik meerdere keren de opmerking heb gekregen dat ik niets over mezelf vertel op mijn blog, een bericht over mezelf.
Ik stel me dan steeds de vraag waarover ik het in godsnaam moet hebben indien ik over mezelf moet berichten en dat de lezer kan boeien? Wat ik eet en drink? Om hoe laat ik ga slapen? Regent het of schijnt de zon? Zelf vind ik dit weinig boeiende lectuur maar omdat jullie het me vragen zal ik het daar meer eens over hebben.
Een artikel waarin niets gebeurt.
Of toch?
Bernard, de dierenarts van het SAN project, heeft een bewogen november maand achter de rug. De trouw van zijn dochter was de meest vreugdevolle gebeurtenis. Een week later overlijdt zijn vader. Nog een week later komt hij met zijn motorfiets ten val en belandt hij in het centre de santé van Kibeho. Gelukkig maar voor 1 nacht en zonder veel lichamelijke schade. Tussen al deze gebeurtenissen zit een stier verweven die 3 oude mensen heeft aangevallen en waarvan er 1 na enkele weken is overleden. De weduwe wil de stier dood, wij willen de stier ergens anders onderbrengen omdat hij nu eenmaal een goede dekstier is. De stier zelf wil het liefst met rust gelaten worden en gaat bij iedere poging om hem te verplaatsen wild tekeer. Volgende poging zal er eentje zijn met verdoving.
Wereldvoedseldag, ook in Nyaruguru.
Vrijdag 16 oktober was het Wereldvoedseldag. Dat moest gevierd worden, ook in Nyaruguru!
Laat Nyaruguru nu net het district zijn waarin het project waarvoor ik werk opereert. Weliswaar niet in alle sectoren van het district, we beperken ons tot 9 van de 14, maar we behoren wel tot het selecte groepje van organisaties die op het terrein aanwezig zijn. Het gros van de organisaties hebben hun kantoor in Kigali, een dikke 3 uur rijden van ons kantoor te Kibeho.
Mijn liefde ...
… voor de fiets gaat dieper dan het Kivu meer.
Afgelopen zondag heb ik voor de vierde maal in Rwanda mijn favoriete hobby bedreven. Rwanda is niet gekend als ‘de’ vakantiebestemming bij uitstek. Maar voor wie van een uitdaging houdt is, alleszins dit stuk van Rwanda, een Eldorado. Het gaat zelden plat en als het plat is is het vals.