Een van de redenen waarom ik beide lezingen volgde, is omdat de People’s Agenda de nieuwe beweging Toxic Textbooks steunt. Die is een Facebook groep gestart (http://www.facebook.com/group.php?gid=73911783278) om wereldwijd protest te stimuleren die verandering moet brengen in het lesgeven van academic economics. “Never has a profession betrayed the trust of society so acutely (…) It is now evident (…) to many of us, that our collective failure to see the calamity before it occurred and the fact that the system that collapsed had been tailored to fit mainstream teachings means that we, the textbooks we use, and the courses that we teach harbour fundamental misconceptions about the way economies, most especially their markets, function.” (Toxic Textbooks)

Voor de People’s Agenda is dit een platform om een dialoog te voeren rondom SCIP en zijn inzichten in nieuwe manieren van werken te promoten.

Vorig artikel geeft precies weer hetgeen Yunus vertelde tijdens het interview in de turbine hall op 9 July, maar hij ging verder.

De dieperliggende oorzaken van armoede zijn niet de armen zelf maar de systemen, concepten en instituties in plaats. De huidige crisis is een perfect moment om na te denken over de toekomstige rol van de financiele instituties want als we op hetzelfde elan voortgaan is het onmogelijk “to achieve a world without poverty”.

e-MO* van 10 juli: Italië wil nieuwe internationale afspraken opstellen waarmee een instelling wordt gecreëerd die de internationale economie op zwaktes zal controleren … Verder zou er een strategie opgesteld moeten worden om integriteit en transparantie centraal in het internationale bedrijfsleven te plaatsen … EN … Paus Benedictus XVI die pleit voor een nieuwe economische wereldorde, die niet louter gebaseerd mag zijn op winst, maar moet vertrekken vanuit een ethiek die de mens centraal stelt.

‘Het is een hart onder de riem voor de vele mensen in het Zuiden. Ze hebben in de paus nu een echte bondgenoot gevonden in hun legitieme strijd voor meer gerechtigheid,’ zegt Pol De Greve, directeur van Broederlijk Delen.

Volgens Yunus is social business een manier om armoede uit te bannen.

Cas Coovadia, senior general manager at the Banking Council, vindt dat we nu moeten nadenken over hoe we duurzame (social) business kunnen creëren die verder kijkt dan aandeelhouders en klanten. Coovadia zei dat men in de jaren ’90 heeft geprobeerd om community banks op te richten, maar dat de formele banking sector structureel niet klaar was. Zuid-Afrika heeft een zeer goed ontwikkeld formeel banking systeem in de stad en towns, maar geeft geen service in townships en rurale gebieden omdat er daar weinig of geen cash is dat circuleert. Het keert vrijwel onmiddellijk terug naar de steden en de banken daar omdat er lokaal geen lokale economie is. De mensen gaan naar de stad om levensmiddelen te kopen, naar de grote supermarkten. Er worden weinig goederen lokaal geproduceerd en weinig diensten aangeboden omdat er geen vraag naar is want er is geen geld. Bovendien kan dit world class banking systeem het zich niet veroorloven om service te geven aan kleine klanten. Banken willen wel deposits ontvangen, maar kunnen de vraag naar kleine leningen niet bolwerken omdat de overheads en formele vereisten voor beide te hoog zijn.

Rob Davies, minister van Trade and Industry, vond het een uitdaging om de openbare ontwikkelingsinstituties te kapitaliseren om de armsten te financieren. Als stokpaardje verwees hij naar The South African Micro-Finance Apex Fund (SAMAF) dat de pilootfase achter zich moet laten en moet uitgroeien naar een nationaal platform. Daarnaast vertelde de minister ook regelrechte onzin door te verklaren dat een micro-finance bank een minumum terugbetalingsratio van 72% moet kunnen voorleggen. Neen, minimum 97% zegt Yunus. Logisch. Groot Applaus volgde.

De Grameen Bank is eigendom van de ontleners zelf. Initieel was het doel om een gelijk aantal mannen en vrouwen te hebben. Dit proces duurde 6 jaar. Nu bezitten vrouwen 97% van de aandelen. De community bank wordt gerund door vrouwen die om de 3 jaar worden herverkozen. In de raad van bestuur zitten vrouwen die ongeletterd zijn, die voor ze werden verkozen nog niet in de hoofdstad hadden geweest en ook nog niet op een tweede verdieping van een 25 hoog gebouw. Vrienden, dat is ontwikkeling.

Hoewel de Grameen Bank functioneert zoals een commerciele bank, gebruikt het deposits van spaarders om de lokale econonmie te ontwikkelen door het geld te investeren in lokale inkomstengererende projecten. Er blijft een link bestaan tussen lener en ontlener, tussen het geleende en gespaarde bedrag. Op die manier komt de werking van de bank niet in het gedrang. Bij grote commerciele banken, die subsidiaries hebben over heel de wereld, is die link volledig verdwenen. Commerciele banken gebruiken debtfinancing. Ook de Wereldbank is er van overtuigd dat zolang er economische groei is in landen, kunnen die landen een lening aangaan bij de Wereldbank waardoor ze in het rood komen te staan.

Sommige van Yunus’ ideeen omtrent community banking zijn vergelijkbaar zijn met die van Norman Reynolds, oprichter van de People’s Agenda, wiens denken eigenlijk nog veel verder gaat. Reynolds zegt dat “a way to build a Community Bank is by using both savings and loans together. Once member savings have built up to an agreed amount, the members begin to use those saved funds to lend to each other (…) By circulating savings back to fellow members as loans at higher interest rates than if all the savings were left in a commercial bank account, Community Banks can earn more for their members and grow the local economy. By doing so, the members retain control over their capital that is put to work amongst themselves. In this way, they keep the savings of members in the Community Bank well rewarded, employed within the community and for the benefit of the community. The aim is to build the capital of each member and of the Community Bank and thus to swell continuously the funds available as loans to work in the community".

Also, Yunus critiqued teaching of economics in universities: “students only learn in their textbooks about profit maximization, but they don’t understand the power of social business that is seen as a charity movement, while poor people themselves are not asking for charity”.

Time for a change …

The venue of Prof Muhammed Yunus’ lecture was the Turbine Hall in Newton, Joburg. The Turbine hall was built in 1927 starting its life as Johannesburg’s first coal-fired power station. The Turbine Hall has recently transformed into an extraordinary conference and events venue, and now houses the headquarters of mining giant AngloGold Ashanti.

July 8, 2009 – Business doesn’t give enough credit to people – literally and figuratively. The innovative Bangladeshi banker Muhammad Yunus, speaking to the press this afternoon at the Nelson Mandela Foundation, believes human beings aren’t happy simply to pursue the goal of profit.

“I propose businesses that have a positive impact on other people and on the environment,” said Prof Yunus, who founded Grameen Bank, a microfinance institution, because “a third of the world’s population remain outside the credit of traditional banking”.

Prof Yunus was introduced by the Foundation’s CEO, Achmat Dangor, who said it was appropriate that the Managing Director of Grameen Bank was delivering this year’s Nelson Mandela Annual Lecture, given the global economic crisis.

“His address comes at an appropriate time: with the world in economic turmoil, finding new ways of doing business and looking at ways of eradicating poverty is key,” Dangor said.
Prof Yunus spoke about his work to eliminate poverty as well as his ideas about business, saying that he was happy to be in South Africa at a time when people were looking for a new way forward.

He highlighted the fact that while businesses had fantastic technology at their disposal with which to tackle the world’s problems, the drive to make profits prevented them from using these technologies to help people.

The session was then opened to the floor and Prof Yunus spoke about the potential shortcomings of microfinancing, the need for governments to create enabling environments rather than welfare states, and Mandela Day.

There are microfinancing institutions around the world, said Prof Yunus. There are no differences in markets, so if microfinancing as a practice is unsuccessful in some areas of the world, it’s not that the concept has failed but rather that the application has not been good.

The important thing, he continued, is for governments to create access to fundamental human rights. Welfare states make no sense, he argued; you cannot expect governments to hand out food to people indefinitely. Instead, what they should be doing is making it possible for people to take care of themselves.

Overcoming human apathy as well as skills shortages, said Prof Yunus, was a process that would take time, but one that would be ultimately successful once people saw their neighbours being able to feed and educate themselves through entrepreneurial ideas which were financed by microlenders.

When asked about the inherent risk of lending to the very poor, Prof Yunus laughed, saying that the risk profile had been turned upside down.

“The ‘rich’ aren’t paying their loans back at the moment,” he said. “The poor are … every time … 99.6% of our loans are paid back. So who’s a bigger risk?”
Prof Yunus said it was “appropriate” to celebrate Nelson Mandela’s birthday, July 18, by introducing the Mandela Day initiative, which encourages ordinary people to do what they can to make the world a better place.

“The world is so lucky to have a person like Nelson Mandela,” he said. “To celebrate his birthday in the form of Mandela Day is so appropriate, but it must become part of human heritage, rather than a one-off celebration.”

Speaking of his own plans, Prof Yunus – who received the Nobel Peace Prize in 2006 – said he would be continuing his work to eliminate global poverty.

The University of the Witwatersrand (in samenwerking met Financial Times en Department of Trade and Industry) in Joburg, nodigde Stiglitz uit voor een lezing over de financiële crisis. Een uur en een half lang zou Stiglitz het monetaire beleid van banken, de corporate governance in bedrijven en het gebrek aan overheidsregulatie bekritiseren.

Stiglitz sprak over het lakse monetaire beleid en de onjuiste toewijzing van kapitaal als de diepere van de huidige financiële crisis. De meeste banken geven geen leningen aan winstgevende en productieve KMO’s om economische groei te creëren, maar houden zich bezig met consumptieve kredietverlening aan lage interest. Financiële instellingen beheerden geen risico’s, maar creëerden er. De crisis in de Amerikaanse vastgoedsector die wereldwijd gevolgen heeft kwam uitgebreid aan bod. Aan de basis daarvan liggen volgens Stiglitz slechte stimulansen (mensen aanzetten tot het nemen van buitensporige risico’s), slechte ideeën (een hypotheek nemen op een huis die niet kan worden terugbetaald en de creatie van situaties waarbij de hypotheekwaarde groter is dan de waarde van het huis zelf) en slechte accounting procedures (winsten uitkeren in bonussen voor CEO’s).

Waarom werden die slechte stimulansen ingevoerd als ook de aandeelhouders en belastingbetalers er bij verliezen? Stiglitz wijt dit aan het moderne kapitalisme waarbij de beslissingnemers (CEO’s) niet de eigenaars (aandeelhouders) zijn. De laatste 25 jaar is die trend alleen maar toegenomen. Er is een groot corporate governance probleem waarbij CEO’s bonussen blijven opstrijken, ook terwijl er verliezen worden geleden. Het is de belastingbetaler die nu boet voor de bad governance in banken.

Stiglitz acht traditionele economisten mede verantwoordelijk voor de financiële crisis en vindt dat universiteiten moeten nadenken over de manier van lesgeven in economie omdat zij de CEO’s hebben opgeleid die jarenlang de verkeerde beslissingen hebben genomen. We stopten met het onderwijzen van onze economische geschiedenis.

De workshop gaf deelnemers een beter zicht hoe SCIP praktisch in zijn werk gaat. Na registratie op de blog http://scipsupport.blogspot.co.za krijgen zij toegang tot een heleboel documenten die kunnen helpen om een eigen SCIP project op te zetten en inzicht te verwerven in een nieuwe manier van werken.

Maar wat is SCIP nu eigenlijk?

Pagina's: 1 2

The Gauteng Natural Step Network invites you to our special event 2-day workshop focusing on SCIP
Sustainable Local Development: it CAN work!
led by The Peoples’ Agenda faculty
based upon the pioneering work of Dr Norman Reynolds

Tues/Wed May 26/7
The Cottages, 30 Gill Street, Observatory

Pagina's: 1 2

The playground of ‘a chance to play’ is right in the middle of Joburg, next to Hillbrow, a very dodgy place where we (Timo, Max & Tom) introduced the kids to frisbee. Timo & Max are 2 guys from the Netherlands who travelled with their land rover all the way from Amsterdam to Joburg. Tom is a 50 year old volunteer from Nebraska and here with the U.S. Peace Corps. Elliot is a black teacher from the drill hall, an old military building right in the centre of joburg, now used as the playground for children.

Pagina's: 1 2

Plaats van tewerkstelling is ‘Khotso House’, waar een heleboel andere non-profit organisaties zijn gevestigd, alsook Kuhlumani. Dr. Marjorie Jobson is national director of Kuhlumani support group en is lid van the People’s Agenda. Snel even kennisgemaakt met de werknemers van Kuhlumani en vertrokken omdat ik nog geen computer en telefoon ter beschikking had welke toch essentieel zijn om mensen te kunnen uitnodigen voor een workshop.

Pagina's: 1 2

South Africa will never be a normal country, it is far too interesting, far too rich, in its people, if not in its wealth, for that. (Ross)

Zuid-Afrika is veruit de belangrijkste economische en politieke macht van Afrika, maar de rijkdom is er nog steeds zeer ongelijk verdeeld. Velen blijven achter zonder rechten en bestaan voort op de rand van de globale economie, de marginale tweede economie. Jacob Zuma, de pas verkozen president, staat voor een grootse uitdaging om de ongelijkheid weg te werken. Het is natuurlijk de vraag of MacZuma zijn beloftes zal nakomen. Hij die beweert dat je een douche moet nemen na een leuke avond om geen HIV te krijgen.

In Joburg hadden we onmiddellijk een meeting gepland met The People’s Agenda om de SCIP workshop van 26-27 mei voor te bereiden. Er werd besproken wat er allemaal aan bod moet komen, wie welk onderwerp voor zijn of haar rekening neemt, tot wat deelnemers na de workshop in staat moeten zijn en wat mijn taken zijn ter ondersteuning van de organisatie.

Na de meeting mocht ik meteen een concert bijwonen van freshly ground die blijkbaar een grote bekendheid genieten in hun thuisland. We mochten gratis binnen in Marx Park, met dank aan onze hond Bruno die er nogal gevaarlijk uitziet, het niet begrepen heeft op zijn zwarte medemens en eigenlijk alleen maar luistert naar Duitse bevelen.

Samen met Wim en Ian (SCIP field worker) een hele dag uitgetrokken om de groep met wie ik de training rond vegetable gardening heb gevolgd thuis te bezoeken, op te volgen, te motiveren indien nodig, vragen te (laten) stellen en de mogelijkheid bieden om verschillende zaadjes te kopen.

De meeste mensen waren enthousiast over de training en gemotiveerd. Sommigen hadden op 2 weken tijd echt enorme inspanningen geleverd.

Groenten kweken voor eigen gebruik op een organische manier is uiteraard slechts een eerste kleine stap, op termijn is het de bedoeling een deel van de opbrengst te verkopen om een lokaal werkende economie tot stand te brengen en bij te dragen tot het welzijn van de gemeenschap.

In plaats van het voedsel voor de kinderen en de school van een staatscooperatieve aan te kopen met het geld van de overheid, wordt dat geld nu simpelweg gebruikt om lokaal voedsel aan te kopen zodat productie lokaal wordt gestimuleerd en beloond.

Als die gemeenschap zich dan nog eens lokaal organiseert in een ‘Community Trust’ en beschikt over een investeringsbudget, kan zij bovendien een interessante partner worden van de overheid en business, die al decennia lang rurale gemeenschappen marginaliseren, om de lokale economie te ontwikkelen.

Daarover later meer. Op naar Johannesburg, Joburg, Jozi, oftewel the “urban jungle”!