Woensdag, 4 maart
Vandaag komen we allemaal terug samen bij XISA. Het is een blij weerzien met de andere leden die bij verschillende partners hebben verbleven. Er wordt honderuit verteld en ervaringen uitgewisseld. Allemaal hebben zee en rijke ervaring achter de rug. Nu komt het er op aan om al deze indrukken te plaatsen in de lopende campagne van Broederlijk Delen.
Er is dan ook morgen een debriefing met de groep en een debriefing in Xisa met de partners voorzien.
Na de middag komt er nog een folkloristische groep een voorstelling geven.
Ook wij worden betrokken bij hun dans en ritueel. Zo is Jan en Cia getrouwd volgens de locale gebruiken. Enkelen onder ons hadden zo’n ceremonie in het dorp gezien waar we te gast waren.
‘s avonds is er nog een bezoek aan de locale markt ( kleding en stoffen).

Donderdag, 5 maart.

Onze terugvlucht naar Belgie begint stilaan in het vizier te komen.
Vandaag, na de debriefings en de lunch zullen we de koffers pakken voor onze vlucht naar Dehli.

Dit is waarschijnlijk onze laatste blog uit India.
Ik wil Sara ( Broederlijk Delen – Brussel) hartelijk danken voor haar medewerking om dit alles mogelijk te maken.
Bedankt ook aan jullie die ons hebt willen volgen.
Groetjes,
Jan dB
———————

omdat de laatste blogs er nier zijn doorgeraakt, nog even een korte samenvatting!

In Ranchi bezoeken we weer enkele onderwijs- en vormingsinitiatieven.Overal worden we ontzettend enthousiast ontvangen.ER klinkt telkens een enorme dankbaarheid over het werk van missionarissen: ontwikkeling creëren voor de tribals, de minsten …

,s Avonds krijgen we een eerste regenbui.
De straten veranderen in een druivende massa, stof wordt stank, maar het centimetrisch gevoel blijft doorgaan..De straat LEEFT dag en nacht.

DE SCHOLEN zijn hier gesloten, omdat de temp. zakt onder 20° ( geen grap…misschien een tip!!)

In DEHLI, onze laatste stopplaats zien, we een ander stadsbeeld.
ER wordt koorstachtig gewerkt aan een nieuwe wegen-infrastructuur, omdat hier in 2010 de COMMEN-WEALTH -games doorgaan.
Nog één groet hindernis…deze stad telt vele duizenden straatkinderen, en die moeten nog ‘verdwijnen ‘uit het straatbeeld.
Dit land gaat ontzettend slordig om met dit probleem, dat diep ingeworteld is in het fatalistische kastensysteem.
We horen en zien echt schrijnende verhalen, maar er zijn ook knappe initiatieven om het vertrouwen van deze weggeworpen kinderen terug te winnen…

Ons India-avontuur zit erop.
Nu komen dagen van reflexie en door-vertellen….
Want daarvoor zijn we ook leerkrachten.
Er blijft vooral EEN ENORM GEVOEL VAN DANKBAARHEID , om deze mooie kansen!!
Broederlijk delen en DON bOSCO…blijf zo doorgaan !

het ganse team !

Een treinrit van 6 uur brengt ons naar een andere deelstaat Orissa.
In het station wriemelt de stank zich tussen massa,s reizigers en dragers.
Bedelende kinderen maken het ons knap lastig.
,BEELDEN uit Indische films worden plots bittere ernst.
Overvolle treinen met open ramen of tralies, slapers op alle perrons, eetstalletjes en …urine.

Wij krijgen bijzondere aandacht met onze grote bagage en onze lange bleke mannen.
,from Russia, from America?…

Wij reizen in een slaaptrein, en hebben zo de ruimte om mekaars ervaringen en emoties te delen.

Reizen om te leren !

PS; SORRY VOOR DE typfouten …dit klavier is niet eenvoudig.

liefs,

mieke

We proberen vandaag dieper door te dringen tot de realiteit van een jonge grootstad, die drijft op de staalsector.

Enkele 10-tal jaren gelden werden ertsen ontdekt in de heuvels rond de stad.
De locale bevolking werd dieper verdreven in het regenwoud…en vele arbeiders vonden tijdelijk werk.
DEZE industrie -nog zonder milieunormen-, vespreidt een ongelooflijke pollutie over de stad. De zon zie je
nauwelijks.

Deze economie heeft ook zijn weerslag op het onderwijs, dat zich verder ontwikkeld op verschillende sporen.
WE vonden internaten voor tribal-kidds.Jongetjes, die voor zichzelf moeten zorgen en met velen samen op matjes slapen in een duffe slaapzaal.

VLAK ernaast staat een Engelstalige Carmelschool voor rijke meisjes: fysica- en chemielabo,s, computerklassen en 80 % slaagkans op de universiteit.

DE groep die de DON bOSCO scholen bezocht heeft alleen blije gezichten gezien, samen met een schitterende traditionele tribal ontvangst.

Mooie initiatieven, afgewisseld met de schokkende realiteit:we vinden ook een opvangtehuis voor jonge slachtoffertjes van veel geweld, zonder huis..dat is ook Orissa.

OOK wat ontgoocheld dat we niet echt kunnen doordringen tot de echte netwerken ,de agencies die op zoek zijn hier naar jonge dienstmeisjes, , the child=trafic.Later meer daarover…

1 constante…we worden overal ontzettend warm en hartelijk ontvangen,
Die warmte sturen we jullie door,je kan ze wellicht gebruiken .

het india-team!

Een treinrit van 6 uur brengt ons naar een andere deelstaat Orissa.
In het station wriemelt de stank zich tussen massa,s reizigers en dragers.
Bedelende kinderen maken het ons knap lastig.
,BEELDEN uit Indische films worden plots bittere ernst.
Overvolle treinen met open ramen of tralies, slapers op alle perrons, eetstalletjes en …urine.

Wij krijgen bijzondere aandacht met onze grote bagage en onze lange bleke mannen.
,from Russia, from America?…

Wij reizen in een slaaptrein, en hebben zo de ruimte om mekaars ervaringen en emoties te delen.

Reizen om te leren !

PS; SORRY VOOR DE typfouten …dit klavier is niet eenvoudig.

liefs,

mieke

ZE ZIJN VOORBIJ, onze inleefdagen bij de forest-people.

Het was een beetje hemel; de harmonie, de symbiose van mens em natuur, de eenvoud, de gatvrijheid, de zorg voor mekaar em mekaars kinderen, het SAMEN-DOEN…

Maar ook een beetje hel; de tribals aan de rand van de samemleving, de uitbuiting, de zware arbeid in verschrikkelijk moeilijke omstandigheden, de weggekapte kaalheid, de verloren illusie, de ondervoeding, het ontzettend laag ondrwijsniveau in tijden van globalisering.
TEVEEl .. om nu al te vatten.

Gelukkig is er ook hoop en vertrouwen.
Pards, onze BD-PARTNER ONDERSTEUNT DE PLANNEN VAN DEZE DORPEN;
zelfhulpgroepen begeleiden die het samemleven sterker maken en kracht geven.

VOOR DE KAARTLEZERS…we zijn gisteren om 23.00 beland in RAIPUR…

het ganse team groet u ..
-we gaan nu even voor jullie choppen , daarna trekken we weer veRDer, tot later…

Terwijl jullie je laatste glas nog heffen, verdwijnen wij even van de wereldkaart.
We vertrekken voor 3 dagen naar ‘the forest people’ om zo dicht mogelijk hun leven te delen.
We zijn even onbereikbaar; vanaf maandag bloggen we opnieuw.
Dit worden heel intense dagen; blijf heel ver weg toch maar heel nabij!
Mieke

We zij een ganse dag ONDERWEG,
samen met vele miljoenen Indiers.
We nemen eerst een binnenvlucht met zakenlui en ingenieurs.
Daarna rijden taxis ons dwars door het diepe binnenland:

tussen de ossenkarren, geiten, en slome, smalle honden
tussen de triporteurs en de ricksha’s
de dragers, de opgestapelde fietsen
de verliefde, blinkende motorbikes
de volgeladen toeterende vrachtwagens,

langs ontelbare tempeltjes -alleen de Goden hebben hier een mooi huis-
langs kleurrijke groepjes vrouwen en kinderen,
langs verbrande oventjes en donkere restaurants,
langs mierenhopen van zachte mensen,

ieder met zijn eigen snelheid,
maar allemaal samen op weg naar 2009.

’s Avonds laat worden we hartelijk ontvangen in Jagdalpur door PARDS, onze partner van Broederlijk Delen.
Jongeren spelen Indisch Kerstspel, en de Tribals brengen hun eigen muziek en dans.
Rond een heerlijk kampvuur dansen we samen met hen het nieuwe jaar binnen.

Aan jullie allen wensen we ook een heel warm en teder 2009, met veel “broederlijk delen”
Het hele team.

Om het leven van de domestic workers echt te vatten, trekken we opnieuw de slums in.

LAKSEY -24 jaar- vertelt:

Ik ben slechts heel even naar school geweest.Op mijn 13de ben ik beginnen werken als dienstmeisje, samen met mijn moeder.
Nu heb ik 3 kinderen en kan nog werken in 2 families.
’s Morgends poets ik, en ’s namiddags kook ik in een rijke familie.
’s Middags kan ik even naar huis voor mijn eigen kinderen. Ik verdien samen 800 Roepies per maand.( ongeveer 12 euro).
Ik hoop vooral dat mijn kinderen lang naar school zullen gaan. Mijn man zie ik niet meer.

Dit is het verhaal van 500.000 meisjes en vrouwen in een grootstad van 8 milj. inwoners.

’s Namiddags volgen we een bijeenkomst van een vrouwengroep: krachtige vrouwen die het woord nemen, met waardigheid en respect; maar vooral met het vaste geloof dat het ooit beter wordt !!

Hoe zullen wij morgen Nieuwjaar vieren ?

(Dit bericht is pas woensdag verstuurd.
Daasrom nu al aan al onze dierbaren: een warme nieuwjaarszoen uit het verre, warme, India.

Het Leerkrachtenteam.

Deze morgen zijn we vroeg doorgevlogen naar Hyderabad wn meteen geland in the shyning and crying INDIA.
Vanop een hyper-moderne luchthaven met internationale alure, duikelen we de stad binnen; waanzinnige trafic, pure chaos en opophoudend oorverdovend lawaai.ELKE seconde NET geen botsing.
there are no rules’ troost de chauffeur voorzichtig;
er is wel de geur van ellende, de vale mist door de sterke polutie…
maar tegelijk ook de heftige dynamiek, van een STAD DIE ZICHZELF overleeft.

het NDWM -HET werk van JEANNE DE VOS- staat eerst op het programma.
Om haar sterke organisatie rond dienstmeisjes, kinderarbeid zonder waardig statuut te begrijpen, bezoeken we enkele slums en de schooltjes…-er zouden er zo bijna 1000 zijn…

er zijn nog veel meer woordennodig dan die duizend om de schrijnende toestand samem te vatten.HET zet -als leerkracgt- het mes echt op je keelNOOIT GEZIEN …later meer .-hopelijk wel goede foto,s.-
ANDERZIJDS OOK ONZE GROTE BEWONDERING VOOR DE LEERKRACHTEN die in deze schooltjes werken, zonder IETS .

gelukkig hadden we vanavond nog een afspraak in 2 KINDERTEHUIZEN VAN don bosco.
hier worden straatkinderen en youth at risk, tijdelijk opgevangen en ondersteund naar meer eigenwaarde.

een dag om nooit te vergeten,
lieve verre groeten

mieke