Terwijl we met vier naar onze nieuwe familie rijden zegt vader Isaac dat we niet met 4 maar wel per 2 ‘s avonds zullen samen zijn. De verblijfplaatsen van de gezinnen liggen namelijk 60 km uit elkaar. Betty en ik gaan naar de grensgebieden. Het hoekje bij Tanzania en Rwanda. We komen op een heuvel waar zeer veel mensen wonen. De huizen staan er dicht op elkaar en niet tussen de bananenbomen zoals op de meeste plaatsen. Het zijn praktisch allemaal vluchtelingen. Dit wil zeggen Burundezen die vroeger gevlucht zijn naar Rwanda en die tijdens de oorlog of net erna terug gestuurd zijn. Armoede troef en de wonden van de oorlog zijn hier op de een of andere manier nog voelbaar.

Pagina's: 1 2

Terug in België en tijd om enkele van de vele indrukken die we tijdens de reis hebben opgedaan neer te schrijven.
Tijdens onze tweede inleefperiode bij families verblijven we in Kayanza in het noorden van het land. De morgen dat we afscheid nemen en terugkeren naar Bujumbura maken we nog een korte stop in het centrum. Peter, onze chauffeur wil nog vlug enkele dingen kopen en wij wachten in de auto. Een jongetje van een jaar of zeven komt langzaam naar de auto toe, houdt zijn hand op en vraagt om een beetje geld. Al zijn gebaren zijn traag, zelfs zijn oogopslag en als ik beter kijk, zie ik dat de vingers van zijn handje gekromd staan en veel te dun en te klein zijn voor zijn leeftijd. Zijn hoofd is groot en rechthoekig en zijn ogen staan uitdrukkingsloos en vermoeid. Het wordt me even te veel en ik tast in mijn zak naar wat geld. Ik wacht op een geschikt moment om het hem te geven want er staan nog teveel anderen rond. Maar dan komt Peter terug, start de auto en rijdt weg.

Pagina's: 1 2

Graag wil ik alle mensen van BROEDERLIJK DELEN en hun PARTNERS IN HET ZUIDEN danken omdat zij ervoor zorgden dat de inleefreis naar Burundi mogelijk werd. Het was een unieke kans om mensen te ontmoeten die in de dorpen samen werken aan het verbeteren van hun situatie. Zij zijn voor ons krachtige voorbeelden hoe armoede en honger bestreden kunnen worden. Zij zijn onze morele en financiële steun meer dan waard!
Urakoze cane!!! (Veel dank)
Lieve

Met Adisco zaten we in onze tweede inleefreis in Giheta.
Hier waren vriendelijke, sterke mensen.
Charlotte, mijn gastvrouw, was een warme vrouw met ruimte in haar hart voor iedereen.
Als weduwe was haar nog extra de zorg voor een gehandicapt meisje en een kindje van haar overleden dochter toevertrouwd.
Op het erf was het een komen en gaan van vrienden, buren en familie.
Luisteren, invoelen, een tijd van ZIJN.

Kathleen en ik waren diep onder de indruk van onze ontmoeting met de mensen van de Haguruka-groep.
Het was een grote opkomst.
Wij hoorden hun diepe wens naar een beter leven.
Ze vroegen ons hen te helpen.
Ze dachten aan meststoffen, naaimachines, molens om graan te malen en eenvoudige werktuigen voor het vervaardigen van meubels.
Maar aan de top van het verlanglijstje stonden schoenen.
We legden hen uit dat door vorming en samenwerking, zij zelf meer inkomsten zouden ontvangen.
Zo is het dan mogelijk zelf dat materiaal te kopen.
Dat begrepen ze.
Maar deze ontmoeting is diep in ons hart gegrift.
Hun vertrouwen en de hoop die ze in ons stelden, is een onstuitbare oproep om hen onvoorwaardelijk te helpen.

Tot slot wil ik iedereen danken voor deze unieke, indrukwekkende inleefreis.
Met een rijk gevuld hart mag ik nu verder gaan.

Haguruka groep

Verslag van de 2e inleefreis van Annelies, Lieve, Marc en Nicky in Nyabihanga
De start was overrompelend door ons bezoek aan het college van ‘de frères Bene-Yozefu’ in Giteha: Daens anno 2010 (!), maar ons gesprek met de leerlingen was buitengewoon boeiend. De daarop volgende rit door de zes betrokken heuvels werd op de duur een ware calvarie. Zo vermoeiend zijn die slechte wegen, echte rivierbeddingen zijn het. De korte kennismaking met de gastfamilies maakte echter veel goed.
De volgende dagen bij de families waren hartverwarmend en hoopgevend. Het contact met twee groepen van weduwen en wezen, het bezoek aan het Centre de Santé, de uitgebreide misviering met zang en dans, het aanstekelijke enthousiasme van de secretaris van CADEC, het water halen en het werk op het veld, de gezellige tijd bij de families, de warmte van hun glimlach en de uitbundigheid van hun groet … , dit alles heeft ons ervan overtuigd dat de CADEC-leden de innerlijke kracht hebben om uit hun armoedig bestaan op te staan en hun gemeenschap uit te bouwen.
CADEC en zijn leden zijn onze steun meer dan waard.

Vrijdag 23 juli rijden we (Lut, Jan, Greetje en Valentijn) met Peter, de chauffeur, en Pelagie naar het noorden. Onze eerste stop is ‘Fondsdev bureau MIRUKIRO’. Hier krijgen we informatie over microkredieten en enkele aangrijpende getuigenissen maken het concreet.

Pagina's: 1 2

Voor het volkskunde museum in Gitega

De ‘tamboerinairs van de koning’ geven een wervelend spektakel weg!

Na 3 dagen in Bujumbura hebben we vier dagen verbleven bij families in het binnenland van Burundi. Hiervoor waren we opgesplitst in twee groepen van acht en dan nog eens in twee subgroepjes van vier. Eén groepje van acht verbleef bij families in het noorden, het andere bij families in het centrum van het land.

Pagina's: 1 2

De kinderen die ons razend enthousiast toewuiven vragen ook meestal ‘donnez-moi de l’argent’. De meesten vuil, op blote voeten en in lompen. Vier dagen in een familie verblijven is bij afscheid nemen meer dan hartverscheurend.

Pagina's: 1 2

Eerste inleefreis van Geert, Kathleen, Marc en Miety
Ons inleefverblijf vond plaats in het noorden, in het centraal gelegen Mparamirundi, zowat 7km van de Rwandese grens.
De stoffige wegen met aan beide kanten stalletjes van winkels en tussenin de lemen huisjes gaven een armoedige aanblik. De kleurrijke drukte van mensen op straat maakten echter veel goed! Er was de nieuwsgierigheid want blank valt hier op. Er waren de vragende blikken en de uitgestoken hand, maar daar waren we op voorbereid. Er was telkens de begroeting als we elkaar passeerden en dan verscheen er die glimlach op hun gezicht. Even was alle miserie vergeten.
Onze gastgezinnen behoorden allen tot de notabelen van het dorp en hadden elk hun profiel, maar dat de man het hier voor het zeggen heeft, was voor ieder van ons vlug duidelijk.
Het afscheid op het einde van dit vijfdaagse verblijf was het afscheid van een vriend die we ongetwijfeld met veel verwachtingen hebben achtergelaten. Of we die gaan kunnen inlossen blijft een vraag….